Furkan’ın etrafında çok engel vardı. Birçok zararlı şeyle çevriliydi ama yalan söylemek… Etrafında yalanın bulunması gerçekten beni çok üzmüştü, bunu beklemezdim. Ama onu üzmemek için bu yalan üzerinde durmaktansa onunla konuşmaya devam etmeyi tercih ettim. İtirafına cevap olarak “Ne yaptın peki, görüşebildiniz mi?” dedim.

“Yok hocam, ne görüşmesi? Buraya gelmemiş bile… Sözleştiğimiz halde görüşmeye gelmedi. Aradım, telefonumu hiç açmadı. Bir süre sonra uzun bir mesaj gönderdi ve beni terk edip gitti.” Dedi.

“E, hani siz birbirinizi çok seviyordunuz? Hani o seni bırakmazdı? Ne oldu bir anda böyle? Herhangi bir sebep yazmadı mı sana?”

“Ah be hocam keşke sebep yazmadan öylece bırakıp gitseydi, yazdığı sebepten çok daha az canım yanardı. Beni gerçekten sevmediğini fark etmiş, başka biriyle devam etmeyi düşünüyormuş… O yüzden beni bir daha arama diye mesajın sonuna eklemiş… Bu haberle beraber yıkıldıktan sonra dedemin vefatıyla tekrar yıkıldım… Hem dedemi kaybettim hem de sevdiğim kızı. Siz haklıymışsınız hocam, zamanından önce yaşanan aşk, aşk değilmiş, sadece bir hevesmiş. İnsan yaşayınca bunu çok daha iyi anlıyor.” Dedi.

Furkan en azından bir engelinden kurtulmuştu, buna sevinmek istiyordum ama karşımda duran enkaz sevinmeme müsaade etmiyordu.

“Üzülme Furkan’cım, senin nasibin zaten belli ve zamanı geldiğinde elbette gelip seni bulacak. Nasibinden önce yüreğini kimseyle yorma, kimseye o kapıyı açma, kimsenin sende kapanmayacak yaralar bırakmasına izin verme” dedim.

“Hocam zaten bu saatten sonra gönül işleri bitmiştir. Size sözüm olsun bundan sonraki hayatımda ‘bir gün kız babası olma ihtimalini düşünerek’ yaşayacağım ve ona göre adımlarımı atacağım. Bana aşılamış olduğunuz bu fikir gerçekten çok kıymetli. Allah sizden razı olsun” dedi.

Furkan’ın bütün engellerini ortadan kaldırmam mümkün değildi. Bunu kimse yapamazdı. Ama en azından hayatı boyunca kullanabileceği bir fikri ona aşılayabildiğim için Rabbime şükrettim. Bu fikir, bu konuda yanlış yapmasına engel olacaktır.

Biz bu şekilde dertleşmeye dalmışken vefat eden dedemizin ailesi evi çoktan doldurmuştu. Furkan artık yalnız değildi. Ailesine baş sağlığı diledikten sonra müsaade isteyip yola çıkmak için hazırlandım.

Vedalaşırken Furkan gelip bana kocaman sarıldı ve “Hocam, iyi ki tanıdım sizi ve iyi ki karşılaştım sizinle. Bu süreçten sonra da görüşmek isterim, lütfen beni unutmayın” dedi.

“Seni unutmak ne mümkün Furkan’cım” dedim ve birbirimizi Allah’a emanet ettikten sonra ayrıldık.

Furkan’ın gönlünü fethetmenin verdiği mutlulukla evime doğru hicret etmek için tekrar yola koyuldum.

Sonuna kadar gelip okuduğunuz için teşekkür ederim. Rabbim nice Furkan’ların gönlüne taht kurabilmeyi nasip etsin inşaallah.