İnsan sevdiğini her daim hatırlar. Onun mutlu olması için elinden geleni yapar. Onu razı etmek ve memnun etmek için tüm gayretini sarf eder.

Sevmek, ilgi ister. Uğraş ister, “hatırlanmak” ister. İlgisiz ve alakasız kalan her sevgi, zamanla ateşin karşısında benliğini kaybeden buz gibi eriyip gider.

Rabbimize karşı olan sevgimiz de böyledir. O’na karşı gösterdiğimiz sevgi, itaatle, hatırlamakla ve emirlerine uymakla daima diri tutulmalıdır. Aksi halde O’na karşı beslediğimiz sevgi zamanla yok olup gitmeye mahkumdur.

Rabbimizi hatırlamak, O’nun güzel isimlerini zikretmek ve kelamını bolca okumaktan geçer.

Zikir, insanın Allah’a olan sevgisini diri tutan ve her an artmasını sağlayan en büyük ve etkili sevgi belirtisidir.

Ve aynı zamanda insan kalbinin tam anlamıyla mutmain olmasının en büyük sebebidir. Nitekim Rabbimiz (cc) “Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur” buyurmuştur. (Ra’d Suresi 28)

Ayeti kerime, huzurun maddesel şeylerde değil, manevi değerlerde bulunduğunu gözler önüne sermiştir. Kalbin sonsuz sevgiyle dolup taşması için onu yaratan, huzura ulaşabilmesi için de gerekli olan ilacı bizlere sunmuştur.

Bu konuda Efendimiz (ﷺ)’in sözlerine kulak vermek de kalp huzursuzluğunu huzura çevirecek takviye edici ilaçlardandır; Allah’ı zikreden insanla zikretmeyen insan arasındaki farkı anlatırken şöyle buyurmuştur; “Allah’ı zikreden insanla zikretmeyen insanın durumu, ölüyle hayatta kalıp yaşayan insanın durumu gibidir”

Yani biri Allah’ı zikrederek kendini diri tutmuş, diğeri ise zikirsiz kalarak kendini yok etmiştir.

Anlıyoruz ki Allah’ı zikretmek, insana hayat verir, huzur verir. Zikirsiz kalan bir beden de zamanla dinçliğini yitirir.

Bu sebeple bitmek bilmeyen dünya telaşı içinde periyodik olarak Rabbimizi zikretmemiz gerekmektedir. Bedenimiz ve ruhumuz Allah’ı “hatırlamaya” mutlak surette ihtiyaç duymaktadır.

Bu ihtiyacı gidermek, onun gıdasını vermekle eş değerdir.