Zilin sesini duymasıyla çantasını eline alması bir oldu Ali’nin. Sanki bir yere yetişiyormuşçasına hızlı adımlarla merdivenlerden indi sağına soluna hiç bakmadan okul kapısına doğru yöneldi ve kendisini bir an önce okulun sınırları dışına doğru attı.

Az önce özellikle yapmadığını şimdi bilinçli bir şekilde yaparak sağına soluna ve arkasına baktı. Tanıdık kimse olmadığını görünce çantasının en gizli bölmesine yerleştirdiği sigara paketinden bir dal sigara çıkarıp ateşe verdi. Usulca ağzına götürdü ve gözlerini kapatıp sanki uzun süredir bu anı bekliyormuş gibi sigara dumanını iç organlarına doğru yolladı. Öyle bir çekti ki bu dumanı, neredeyse ilk fırtta sigaranın yarısı bitiverdi.

Kimsenin ona veremediği mutluluğu ve huzuru bir dal sigara verebiliyordu. Çünkü bağımlıydı… sabahtan beri girdiği bütün derslerde tek düşündüğü şey, okul çıkışında iç organlarına doğru çekeceği sigara dumanıydı. Ve şimdi hayal ettiğini yapmanın mutluluğunu yaşıyordu. Ve bu mutluluğa bütün organları ortaktı. Büyük bir suç işliyormuş gibi sanki her an biri ensesinden onu yakalayacakmış gibi tedirgindi ve tetikte bekliyordu. Bu sebeple çektiği dumanı dışarı verirken etrafı kolaçan etmeyi ihmal etmedi Ali.

Sigarasından son dumanı çekerken “bütün bu sıkıntıların, gizli saklı yapılan işlerin 18 yaşına adım attığında resmen özgürlüğüne kavuştuğunda biteceğini” düşündü ve tebessüm etti. Ona göre bütün problem 18 yaşının altında olmasıydı. Ve 18 yaşına ayak bastığında abisi gibi tamamen özgür ve bağımsız bir birey olacağını düşünüyordu abisinin özgür bir insan olduğunu zannederek.

Kendi bedeninin sağlığını önemsemiyordu ama doğaya karşı saygılıydı. Sigaradan dolayı ortaya çıkabilecek muhtemel yangının önüne geçmek için biten sigarasını yere attı ve sağ ayağıyla onu ezerek ateşini söndürdü. Sonra izmariti yerden alıp çöp kutusuna attı. Sigara paketini yine çantasının en gizli bölmesine yerleştirdi ve böylelikle yakalanmasına sebep olacak bütün delillerden kurtulmuştu.

Ancak halletmesi gereken bir sorun daha vardı. Ve bu görülebilecek bir şey değil, hassas olan her insanın hissedebileceği bir şeydi; üzerine ve ağzına sinen sigara kokusu.

Ali’nin buna da bir çözümü vardı elbet. Çantasından çıkardığı kolonyayı ellerine sürdü ve naneli sakızı ağzına attı. Bütün deliller ortadan kalkmıştı ve artık suçlu değildi. Kimse onun sigara içtiğini fark edemeyecekti.

Hemen hemen her gün yaşadığı için alışmıştı bu durumlara. Bir an neden saklamak zorunda olduğunu, diğer arkadaşları gibi neden rahat hareket edemediğini, kendi ailesine göre sigara içmenin neden bu kadar kötü bir şey olduğunu düşünmeye başladı... ama her zamanki gibi yine cevaplarını bulamamıştı. Aklına babasıyla beraber rahatça bacak bacak üstüne atarak karşılıklı sigara dumanı tüttüren arkadaşı Burak geldi.

O 18 yaşında olmamasına rağmen aşırı hür biriydi. İstediği yerde sigarasını içer istediği saatte evine giderdi... ben neden böyle olamıyorum diyerek üzüntüyle başını önüne eğdi.

18 yaşına girdiği ve tamamen özgür olup kimseye hesap vermek zorunda kalmayacağı günleri hayal ederek evine doğru yürümeye devam etti.