Bekle Beni, Selim ve Leyla'nın aşkından ziyade geçmişe yapılan bir yolculukla 68'li yılların Türkiye'sini anlatıyor ve o zamanda yaşayan aydın insanların çektiği sıkıntılara vurgu yapıyor.

Bunu yaparken Selim'in ansızın hapse girmesiyle eşi Leyla ve kızı Zeynep'le arasına mesafeler giriyor ve hikaye, aralarında periyodik olarak gönderilen mektuplarla devam ediyor.

Bir ailenin çektiği sıkıntıları, hissettiği duyguları ve karı-kocanın birbirine olan özlemini ustaca satırlara döküyor livaneli.

Okurken her satırda "özlemenin ve beklemenin" ne denli ızdırap verici olduğunu hissediyorsunuz.

Ancak yazarın sürekli "hapse atılan insanların sadece kitap okudukları için, okuyan, yazan insan oldukları için hapse atıldığını" vurgulaması oldukça klişe ve sıradan kalıyor kitap boyunca.

Ayrıca kitapla ilgili kabullenemediğim satırlara da değinmek istiyorum;

1) 22. Sayfada; "çapkınlığın erkekte marifet, kadında ahlaksızlık sayılması; tek tanrılı dinlerin kadın düşmanlığı.." olduğu söyleniyor.

Bu konuda İslam'ın diğer dinler üzerine olan farkı ve üstünlüğü tartışmasızdır. İslam'da kadın düşmanlığı yapılmasını bir köşeye bırakalım, kadınların el üstünde tutulması, Allah Resulü'nün bize bıraktığı bir mirastır.

2) 42. Sayfada; Livaneli, "öteki dünya şüpheli, bir inanç meselesi" diyerek ahiret yurduyla ilgili içinde bulunan şüpheleri satırlar arasına döküyor.. ki bizim inancımıza göre ebedi dünya, ahiret dünyasıdır. Ve ona inanmak imanın şartlarındandır.

Kabullenemediğim bu satırlar, Livaneli'nin inanç dünyasından ve sahip olduğu değerlerden satırlara dökülüyor. Livaneli'den beklenmeyecek çıkışlar değil.

Kitabı okumak isteyenlerin bu iki hususa dikkat ederek okuması gerektiğini düşünüyorum ve kitabı tavsiye etmiyorum. Selam ve dua ile..